Abstract / Summary
Diyabetik yaralar, yüksek enfeksiyon seviyeleri, oksidatif stres ve zayıf anjiyogenez ile ilişkili kronik bir yara türüdür. Son birkaç yıldır, biyomateryallerin yara iyileştirme potansiyeli önemli bir araştırma alanı olmuştur. Bu bağlamda popülerlik kazanan biyomateryallerden biri de 45S5 biyoaktif camdır. Bu çalışma, metisiline dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) ile enfekte edilmiş diyabetik bir yara modelinde 45S5 biyoaktif cam merheminin yara iyileşmesi üzerindeki etkilerini araştırmayı amaçlamıştır. Streptozotosin ile diyabet oluşturulan 24 erkek Wistar Albino sıçan, üç gruba ayrılmıştır: kontrol (CTR), biyoaktif cam (BG) ve mupirosin (MUP). Tüm hayvanlara tam kalınlıkta bir deri yarası oluşturulmuş ve daha sonra MRSA ile enfekte edilmiştir; 21 gün boyunca topikal tedaviler uygulanmıştır. Yara alanı değişiklikleri makroskobik olarak değerlendirilmiş; bakteri yükü kantitatif kültür yöntemiyle belirlenmiştir. Ayrıca, yara dokularındaki malondialdehyde (MDA), glutatyon (GSH) ve katalaz (CAT) düzeyleri analiz edildi. Histopatolojik inceleme, vascular endothelial growth factor A (VEGFA) immünohistokimyasal ekspresyonunun değerlendirilmesiyle birlikte gerçekleştirildi. BG ve MUP gruplarında bakteriyel yükün kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde azaldığı belirlendi (p